Lees meer over de waarde van virtuele zorg voor patiënten bij zowel acute als chronische zorg, als onderdeel van het holistische, hybride zorgmodel van een zorgsysteem.
Kort gezegd worden de termen telezorg en telegeneeskunde beide gebruikt om te verwijzen naar contact tussen zorgverlener en patiënt of tussen zorgverleners via realtime interactieve communicatie voor het leveren van zorg op afstand. Dit kan medische, diagnostische en behandelingsgerelateerde diensten omvatten, of klinische training. Hoewel de exacte definities variëren en de termen vaak door elkaar worden gebruikt, vallen zowel telezorg als telegeneeskunde onder de bredere categorie van virtuele zorg.
Telezorg of telegeneeskunde als modaliteit biedt waarde voor zowel acute als chronische zorgverlening en kan helpen om hiaten in het huidige zorgsysteem aan te pakken. Bij spoedeisende zorg, als de patiënt al in het ziekenhuis verblijft, kan telezorg worden ingezet voor overleg tussen zorgverleners. Een arts ter plaatsse kan deskundige begeleiding krijgen over de casus van een patiënt en in real time informatie uitwisselen met een specialist in een afgelegen ziekenhuis via een technologisch Command Center of een externe zorginstelling.
Voor chronische aandoeningen kan telezorg zeer effectief zijn, omdat het een deel van de zorglast verlicht door zowel problemen met toegang tot zorg als de beperkte capaciteit van ziekenhuizen aan te pakken. Met telezorg kunnen chronische aandoeningen van patiënten op afstand en comfortabel in de eigen woning van de patiënt worden gemonitord met behulp van sensoren. Dit vermindert de noodzaak voor patiënten om voor reguliere controles naar het ziekenhuis te reizen en geeft hen vaak meer regie over het beheer van hun aandoening.
Sommige veelvoorkomende chronische ziekten (diabetes, hartziekten, hypertensie) zijn voor veel patiënten ongeneeslijk, maar met virtuele zorg kunnen zorgverleners helpen de symptomen onder controle te houden en mogelijk de kwaliteit van leven te verbeteren door bewaking en beheer op afstand. Door de routine van een patiënt thuis te bewaken, kunnen zorgverleners zien wanneer vitale waarden afwijken van de norm en op basis van data-algoritmen het beste behandeltraject bepalen. Dit is zeer behulpzaam bij de overgang van zorg van ziekenhuis naar huis, vooral in de eerste weken wanneer de patiënt vaker controlemomenten nodig heeft om ervoor te zorgen dat het herstel goed verloopt.
Technologie is een sleutelfactor voor telezorg en telegeneeskunde, omdat de online communicatie-ervaring tussen de patiënt en de arts, of tussen zorgverleners, naadloos moet zijn. Toegankelijkheid, interoperabiliteit en connectiviteit zijn essentieel zodat zorgverleners over de juiste informatie beschikken die ze nodig hebben om realtime zorgbeslissingen te nemen.
Het ondersteunen van patiënten in uiteenlopende zorgsettings, zowel in het ziekenhuis als virtueel, vereist robuuste zorg-IT die hybride modellen en dynamische workflows kan ondersteunen om veilige, bruikbare inzichten te leveren, waar en wanneer artsen die nodig hebben. Door patiëntgegevens te verwerken tot relevante en bruikbare inzichten helpen informatica-oplossingen artsen bij het prioriteren van taken die het belangrijkst zijn om de kwaliteit van zorg voor patiënten te verbeteren.
Het beveiligen van de informatie-uitwisseling van telegeneeskunde is net zo belangrijk als het faciliteren ervan. Als gezondheidszorggegevens niet veilig, beschikbaar of betrouwbaar zijn, hebben artsen niet de inzichten die ze nodig hebben voor besluitvorming op het point-of-care, en dat heeft impact op de kwaliteit van zorg en de patiëntveiligheid.
Volgens het Future Health Index (FHI) 2024 global report zien bijna 9 op de 10 zorgleiders (89%) dat virtuele zorg een positieve invloed heeft op het verminderen van personeelstekorten in hun organisatie. De voordelen van virtuele zorg die in de enquête worden genoemd, lopen uiteen van een grotere capaciteit om patiënten te behandelen tot verbeterde samenwerking tussen medewerkers op verschillende locaties en een afgenomen behoefte aan personeel ter plaatse in bepaalde rollen.
Zo ontwierpen Philips en de Amerikaanse zorgverlener CoxHealth samen een interne oplossing om mogelijk te helpen het patiëntresultaat te verbeteren en de tevredenheid van medewerkers te vergroten. Met deze oplossing konden verpleegkundigen en artsen moeiteloos schakelen tussen de bedzijde en de virtuele zorgteamomgeving. De oplossing is gebaseerd op de nauwe integratie van Philips eCareManager enterprise telezorgsoftware en Philips Capsule Surveillance-software. CoxHealth beschikt nu over een gecentraliseerde database met patiëntinformatie, waardoor zowel zorgteams aan de bedzijde als virtuele zorgteams altijd toegang hebben tot dezelfde actuele informatie, zodat zij efficiënt en effectief kunnen samenwerken.
De zorgsector onderzoekt nog steeds wat de optimale omvang en samenstelling van virtuele zorgdiensten is voor diverse patiëntpopulaties. Toezichthouders, beleidsmakers en zorgfinanciers zijn nog niet volledig bereid om virtuele zorgdiensten als modaliteit gelijkwaardig te blijven vergoeden, totdat overtuigend en langdurig bewijs van de waarde beschikbaar is.
Dit betekent niet dat de modaliteit niet wordt gewaardeerd. Echter, totdat de juiste regelgeving, financiële prikkels en betalingshervormingen permanent zijn, zullen zorgverleners mogelijk terughoudend zijn om meer te investeren in virtuele zorgprogramma’s, zolang de juiste financiële prikkels en betalingshervormingen (van toezichthouders, beleidsmakers en zorgfinanciers) niet aanwezig zijn om dit te ondersteunen.
Organisaties in de gezondheidszorgsector, zoals de American Telemedicine Association (ATA), werken aan het wegnemen van barrières voor de brede adoptie van telezorg en virtuele zorgverlening, waaronder opkomende platforms die technologie-ondersteunde gezondheidszorg mogelijk maken, en het opstellen van richtlijnen met betrekking tot praktijkprincipes.